Terugblik: een olympisch avontuur om nooit te vergeten

Terwijl de zomer in volle gang is, kijken we terug op een avontuur waar jarenlang naartoe is geleefd: de Olympische Winterspelen 2026. Voor Glenn de Blois, Michelle Dekker, Melissa Peperkamp en Romy van Vreden kwam de droom uit om op het wereldpodium te staan. Het zijn momenten waarin jaren van voorbereiding en training samenkomen. Dat maakte deze Winterspelen voor onze TeamNLsnow-atleten tot een ervaring om nooit te vergeten.

De eerste dagen: wennen aan het olympische gevoel

Nog voordat de eerste wedstrijden moesten beginnen, was de olympische sfeer al voelbaar in Livigno. Voor Glenn, Michelle en Melissa was dit niet de eerste Olympische Winterspelen. Vooraf spraken we Glenn en Michelle, ze vertelden ons hoe bijzonder het voelde om hier weer onderdeel van uit te maken. Glenn genoot zichtbaar van de energie in het olympisch dorp; “Het is fantastisch om hier te zijn op de Olympische Winterspelen. Daar ben ik echt heel blij mee. Top plek hier in de bergen, waar alle disciplines samenkomen op één plek, een hele mooie locatie.”

Michelle was klaar voor haar vierde Olympische Winterspelen: “mijn vorm voelt goed. De wedstrijden hier aan vooraf waren sterk, zowel qua resultaten als qua snelheid, en dat geeft vertrouwen. Natuurlijk zijn hier de beste atleten ter wereld, dus makkelijk wordt het niet."

Melissa en Romy waren al een paar dagen eerder in Livigno. De freestyle snowboarders trainden in Livigno in wisselende omstandigheden. Melissa zei: “de omstandigheden en sneeuw wisselen per dag. Het dooit en sneeuwt, daardoor wisselen de omstandigheden snel.” Toch bleven ze positief: "het moet even een goede koude nacht geweest zijn wil het er echt goed en fijn bij liggen”, zei Romy.

Michelle: honderdsten maken het verschil

Michelle liet tijdens de kwalificatie twee snelle runs zien, ze kwalificeerde zich namelijk als achtste. In de achtste finale volgde een spannende race tegen de Oostenrijkse Sabine Payer. Michelle lag lange tijd voorop, maar uiteindelijk kwam ze door een foutje slechts 0.13 seconde tekort voor een plek in de kwartfinales. Achteraf overheerste de teleurstelling, maar ook de realisatie dat ze alles had gegeven. “Het is geen makkelijk karweitje waar je even doorheen loopt en dat is moeilijk. Je ziet het ook bij de World Cup-wedstrijden van dit seizoen. We hebben veel verschillende winnaars gehad omdat iedereen zo sterk is; er is niet één iemand die alle wedstrijden heeft gewonnen. Dan kom je nu dus ook in een wedstrijd terecht waarin je elke ronde tegen een heel sterk iemand moet.” Dit bleek te kloppen, Sabine Payer won uiteindelijk zilver.

Lees hier het volledige interview met Michelle na de 1/8 finale

Glenn: van een veelbelovende start naar een abrupt einde

Met een veelbelovende seeding run startte Glenn aan zijn olympische wedstrijd. Hij kwalificeerde zich met een achtste tijd van de 32 atleten voor de finales. Na een korte pauze mocht hij beginnen aan de eerste finale run. Glenn had een goede start en pakte daarbij de leiding. Hoewel de Oostenrijkse Jakob Dusek hem redelijk snel voorbij ging, wist de Nederlander zijn tweede positie lang vast te houden. Door een botsing met zijn Tsjechische tegenstander verloor hij zijn evenwicht, draaide een aantal rondjes en kon toen pas zijn weg vervolgen. Er was geen tijd meer om zijn tegenstanders in te halen, dus helaas eindigde het olympische avontuur van Glenn al in de eerste ronde.

Onderaan de wedstrijdpiste was het een zee aan oranje. Een grote groep vrienden en familie waren afgereisd naar Livigno om zijn wedstrijd te volgen. Na zijn uitschakeling liep Glenn meteen het publiek in. Wij waren daar ook en vroegen hem of hij er wel een beetje van kon genieten ondanks zijn uitschakeling: “mega, sowieso. Want weet je wat het is? Zij snappen ook wel dat het moeilijk is en hadden het ook graag anders gewild, maar ze zijn gewoon trots op me.”

“Maar wat je niet moet vergeten: ik sta hier tussen de 32 beste snowboarders van de wereld he! We hebben geen bergen in Nederland, we hebben alleen maar indoorhallen en ik sta er wel maar even!”, vertelt Glenn.

Melissa en Romy: beiden heel trots op hun goede runs

Voor onze freestyle snowboarders stonden er twee evenementen op het programma: big air en slopestyle.

De Olympische Winterspelen begon met de big air kwalificatie. Het spelersveld was sterk en dat was te merken, want het werd de dames lastig gemaakt. De beste twaalf snowboarders gingen door naar de finale. Na de eerste run eindigde Melissa op een zeventiende plek en Romy op een negentiende plek. Tijdens de tweede en derde run zetten beide meiden een tandje bij en kwamen ze dicht bij een plek in de top 12, maar helaas was het voor beide net niet genoeg om de finale te halen.

Daar hield het avontuur niet op, want het trainen voor de slopestyle wedstrijd ging na één rustdag weer verder. En wij spraken toen Melissa. Voor haar ging het eerste uur alles behalve soepel en vroeg ze zich af: ‘wat ben ik hier aan het doen?’. Niet heel veel later vielen alle puzzelstukjes op hun plek: "binnen één uur ging ik van niks kunnen naar mijn volledige wedstrijdrun. Daar ben ik heel blij mee, want nu heb ik de basis staan en kunnen we nog wat upgrades oefenen.”

Toen was het zover… de wedstrijddag. Met alle puzzelstukjes op de juiste plek zette Melissa twee hele sterke runs neer, helaas werden die niet met genoeg punten beoordeeld door de jury en haalde ze de finale niet: “ik heb de geweldigste dag van mijn leven gereden en ik ben daar supertrots op. Helaas is dat gewoon weer niet beloond door de judges. Iedereen dacht dat ik ’m had. Ik had een hele goede run en ik kan er heel trots op zijn.”

Voor Romy waren dit haar eerste Olympische Winterspelen. In haar eerste run maakte ze een fout waardoor ze viel bij de eerste jump en tijdens de tweede run maakte ze een paar kleine schoonheidsfoutjes. Dit zorgde ervoor dat ze niet genoeg punten kreeg van de jury om door te mogen naar de finale: “het is een beetje dubbel. Aan de ene kant ben ik gewoon heel trots dat ik die eerste run zo sterk op de rails doorheen ben gekomen. Natuurlijk heb ik in die eerste run ook een flinke klap gemaakt. Dat ik daarna de tweede nog gewoon heb kunnen rijden, daar ben ik heel blij mee.”

Het vertrouwen van je coach

De atleten staan er natuurlijk niet alleen voor, ze hebben de support van vrienden en familie. Iets wat bij deze Winterspelen, zo dicht bij huis, zeker te merken was. Wie er ook altijd voor hen zijn, zijn de coaches: "vertrouwen in en van je coach is misschien wel het belangrijkste wat er is. Natuurlijk moet je ook op jezelf vertrouwen, maar soms raakt dat even verder weg. Dan is het goud waard dat je coach zo in je gelooft en precies weet wat je kan. Soms moet je dan even niet naar je eigen gevoel luisteren. Dat hoort bij deze sport.”, vertelde Melissa over haar coach Giacomo die al jaren aan haar zijde staat.

Samen vieren in het Staatsloterij Casa Olanda

In het Staatsloterij Casa Olanda werden Glenn, Michelle, Melissa en Romy samen met hun vrienden en familie feestelijk ontvangen. Ook TeamNLsnow-atleet Sam Vermaat was aanwezig. NSkiV-directeur Frits Avis sprak de TeamNLsnow-atleten toe en bedankte hen voor de manier waarop zij Nederland en de Nederlandse sneeuwsport hebben vertegenwoordigd tijdens de Olympische Winterspelen en in het internationale circuit. In een ontspannen en feestelijke sfeer werd niet alleen teruggeblikt op de wedstrijden, maar vooral stilgestaan bij de weg die de atleten hebben afgelegd. Een mooi moment om samen de olympische prestaties te vieren en herinneringen te maken. Wij zijn super trots op jullie allemaal!

Op naar de Olympische Winterspelen van 2030

Na een welverdiende zomer starten de TeamNLsnow-atleten binnenkort met de voorbereiding op het nieuwe seizoen, waarin er weer verschillende World Cups op het programma staan. Houd nskiv.nl en TeamNLsnow in de gaten voor het laatste nieuws.